Ik weet niet meer precies waarom, maar we vlogen dit keer vanaf Brussel. We hadden via Corendon een Fly & Go geboekt naar Playa Blanca helemaal in het zuiden van Lanzarote. Het zal wel een stuk goedkoper zijn geweest vanaf dit vliegveld. Bij toeval kwamen de korfbalcoach en teamgenootje van Gijs tegen op het vliegveld, die gingen naar Madeira. We zouden om 14u30 vliegen maar door een uur vertraging werdt dat 15u30. Om 18u30 landde we in Arrecife. Het is 4 uur vliegen maar we wonnen een uur door de tijdzone.
We haalden de auto op, die stond op de luchthaven met de sleutel in het dashboardkastje met vijf euro erbij om de parkeerkosten te betalen. Ze zijn goed van vertrouwen hier blijkbaar. De parkeerkosten bleken echter 19,60 euro te bedragen, stelletje fuckers 😅. Vanaf de luchthaven was het nog 45 minuten rijden, het was al donker toen we daar om half 8 aan kwamen. Het was een lange reisdag, we waren al om 10 uur van huis vertrokken en pas 20u30 nederlandse tijd in het hotel. We waren moei. Ik vind die vliegreizen er altijd best inhakken. We zaten ook nog eens voor een enorm vervelende familie die continu van plek aan het wisselen was en continu aan onze stoelen zaten te klootviolen, mofo’s!
Maar goed we waren er. Gelukkig viel de hotelkamer ook erg tegen, ouwe bende met stinkende badkamer, dat stond niet in de brochure. We hadden voor het eerst in onze vakantiecarriere een all inclusive geboekt dus we konden meteen aanschuiven voor het dinerbuffet, dat was wel fijn. Genoeg keuze en het eten werd in het zicht bereid, “showcooking” zoals ze het zelf bescheiden omschreven. Na het eten was het meteen game over, tukken.
De volgende ochtend zagen we het hotel pas voor het eerst bij daglicht. Aan de buitenkant zag het er best netjes uit. Nette tuin met zwart lavazand en cactussen aan een boulevard, direct aan het water. Aan de overkant zagen we Fuerteventura liggen. Het was prima weer, 28 graadjes met her en der wat wolkjes. We deden niet veel deze eerste dag. We bezochten het stadje waar we verbleven, Playa Blanca, en een aantal strandjes in de buurt.
Het was nog een beetje onzeker wat voor weer het de hele week zou worden. Verschillende weerapps voorspelden toch wel wat kans op bewolking en buien. Op maandag was het nog stralend dus we besloten om er nog een stranddag van te maken. We reden naar Playa Papagayo, een prachtig strand niet ver van Playa Blanca dat alleen via een vijf kilometer lange onverharde weg te bereiken is. Echt een schitterende plek in een baai tussen hoge vulkanische rotswanden. Het water was fris maar eenmaal door prima te doen.
Op dinsdag besloten we om richting het noorden te rijden. Lanzarote is niet heel groot maar van het uiterste zuiden waar wij zaten naar het noorden is toch nog wel anderhalf uur rijden. We kwamen door La Geria, het gebied waar op de lavagrond wijndruiven verbouwd worden. Voor elke wijnstok is hier een ronde kuil gegraven om het water zo optimaal mogelijk op te vangen. Bijzonder dat het groeit op deze grond en mooi gezicht vanuit de lucht.
Omdat het nog steeds prima weer was, besloten we naar Famara te gaan, een surfoord aan de noordwestkust. Wederom een fantastische plek. Het strand ligt onderaan een indrukwekkend hoge bergkam. De golven waren een stuk hoger dan bij ons in het zuiden. Het was nog een beetje bewolkt maar de zonnestralen die erdoorheen prikte werden door de nevel van het opspattende zeewater mooi zichtbaar. Verschillende surfklasjes trotseerden de grote golven. De zee was best verraderlijk, als je jezelf liet drijven lag je zo 20 meter verder, er stond een sterke stroming. De kustwachtboys waren er maar druk mee.
In de middag bezochten we Jardin de Cactus, een uit lava opgebouwd amfitheater waar op de verschillende niveaus honderden cactussoorten vanuit heel de wereld zijn geplant. Ik had er op voorhand niet veel van verwacht maar het was wel cool, bizar hoe groot die dingen kunnen worden en wat een variatie aan vormen ze hebben. Na een half uurtje hadden we het wel gezien. We aten nog een cactus ijs maar die was niet echt lekker. Het was roomijs met harde stukjes cactus erdoorheen geprakt, het smaakte een beetje naar gras.
In de avond liep ik een hike naar een verlaten, nooit afgebouwd hotel. Het hotel staat op een hele toffe afgelegen plek aan de ruige westkust van Lanzarote. Het is helemaal volgegraffitiet. Super vette plek maar tegelijkertijd ook wel treurig om te zien dat er zelfs op zo’n prachtige afgelegen plek ook weer van die horrorhotels gebouwd moesten gaan worden.
Woensdag beloofde regen. In de ochtend was het al bewolkt maar nog redelijk. We besloten om een kleine hike naar de Cuervo krater te maken, een van de weinige kraters op Lanzarote waar je vrij in en rond mag lopen. Ze zijn erg beschermend op lanzarote, je ziet overal verbodsbordjes staan en er wordt gedreigd met hoge boetes. Ik las een stukje over iemand die op ski’s van zo’n beschermde vulkaan was afgegaan die kreeg 3001,- euro boete 😄.
Er is een groot vulkanisch nationaal park, Timanfaya, maar daar moet je 30,- euro de neus aftikken om het gebied in te mogen en vervolgens ben je daar ook niet vrij om rond te wandelen. Je kan dan met een bus een tour door het gebied doen, dat leek ons echt helemaal niks.
De Cuervo is wel erg tof trouwens. De krater ligt redelijk geïsoleerd en rijst op uit het vlakke omringende landschap. Je loopt via een slingerend pad zo de krater in, klimmen is niet nodig. Het grauwe gesteente in combinatie met de bewolking gaf een mooie, dramatische sfeer. Gijs vindt wandelen sowieso dramatisch maar als ie een beetje kan klauteren of rondjes kan rennen is het wel oké.
Toen we de auto instapten begon het te regenen. We bezochten een aantal overdekte winkelcentra om de tijd te doden maar dat was niet veel. Dan maar chillon op de stink hotelkamer. De wifi was gelukkig wel prima dus we konden lekker Fortniten 😄. Het regende nog heel de avond dus het was wel een taai dagje,
Gelukkig klaarde het de volgende dag op. We reden naar Puerto del Carmen, een van de grotere badplaatsen op Lanzarote met een lange boulevard en een uitgestrekt zandstrand. De boulevard zit vol met souvenirshops en eet- en drinkgelegenheden, echt uber toeristisch. De donkere verkopers lopen af en aan met zonnebrillen en badlakens en om het kwartier klonk er een aziatische “hello massage” aan je strandbedje, best irritant.
We zijn er wel achter gekomen dat die all inclusive formule niks voor ons is. Op het diner en ontbijt na hebben we maar weinig gebruikgemaakt van al het inbegrepen drinken en snacken. Het was ook echt geen leuke plek om te gaan zitten, de eetzaal was sfeerloos en de bar bij het zwembad was ook een beetje troosteloos. Bovendien waren we vaak de hele dag op pad. Verderop aan de boulevard zat een leuk cocktailbarretje waar we in de avond wat dronken.
Vrijdag bleven we in de ochtend bij het hotel. We hadden nog geen een keer in het zwembad gezwommen dus dat moest toch nog wel minimaal een keer gebeuren. Het was ijskoud dus daar hadden we het wel snel gezien. We waren al heel de week naar verschillende strandjes over het hele eiland gereden maar we waren nog geen een keer bij ons eigen strandje geweest. Het zag er in eerste instantie een beetje onbegaanbaar uit met veel rotsen maar het was eigenlijk best wel tof. Er waren enorm veel kleurrijke grote vissen te zien. We kochten wat duikbrillen in de winkel bij het hotel om te snorkelen.
In de avond wilde ik een stuk van de Ruta Litoral gaan lopen, een hike langs de westkust bij het plaatsje El Golfo. Dit pad loopt ook door het Timanfaya National Park maar is wel vrij te belopen. We stopten op de weg ernaartoe nog even bij Playa de Montaña Bermeja waar een paar surfers de metershoge golven trotseerden. Bijzonder hoe onstuimig de zee aan deze kant van het eiland is in vergelijking met de zuidkant waar wij zaten. Het landschap aan deze kant is ook wel echt fantastisch, ruige zwarte torens van lavagesteente waar de zee op kapot slaat.
We reden door naar El Golfo. Voordat we aan de hike begonnen liepen we ook nog even naar het groene meer dat een van de highlights van Lanzarote zou moeten zijn. Er is een heel gravelpad met uitzicht plateau aangelegd en er stoppen bussen vol toeristen. In de souvenirshops hingen zelfs t-shirts met designs van deze groene plas maar wij vonden het echt totaal niet boeiend. We dronken wat bij de bar van het souvenirwinkeltje. Vanaf het terras had je mooi zicht op de ruige kust.
We liepen een klein stuk van de Ruta Litoral. Het pad loopt langs de kust over diepzwart lavagesteente. Op sommige plekken liepen we vlak langs de afgrond en de zee beukte er aardig op in. Noort vond het niet heel relaxed dus na een half uurtje besloten we om terug te gaan.
Zaterdag moesten we al om 11u00 het hotel uit en we vlogen pas om 18u55. We kwamen er ook achter dat Corendon onze auto maar tot half 3 had gehuurd, dus dat zou betekenen dat we 4 en een half uur op het vliegveld moesten zitten. Dat scheelde ze weer een dag huur natuurlijk, stelletje gierige lijers. Aangezien we nog parkeergeld tegoed hadden van de autoverhuurder, onderhandelde we dat we hem pas om 17 uur terug hoefden te brengen.
Er was markt in Playa Blanca. Het was in een gedeelte van het stadje waar we eigenlijk nog niet geweest waren. Het bleek een verrassend leuk levendig centrum te zijn rondom een grote haven, dat hadden we echt compleet gemist de afgelopen week. Had leuk geweest als we dit wat eerder hadden ontdekt maat het was ook niet dat je er even heen kon lopen, ons hotel zat echt helemaal aan de andere kant van Playa Blanca. Noor scoorde een mooie sjaal, Gijs een fidget en we aten wat bij een van de eettentjes aan de haven.
We besloten om daarna het oude huis van architect Cesar Manrique te bezoeken dat nu als museum functioneert. De filosofie van Manrique was dat de gebouwen de omgeving niet te veel mochten beïnvloeden en dat het landschap doorgetrokken moest worden in de gebouwen zodat mens en natuur verbonden zouden worden. In zijn huis zie je daarom overal nog het ruwe lava gesteente. Tegelijkertijd gebruikt hij veel wit op de vloer, wanden en plafonds, dus er ontstaat een enorm contrast. Het was echt wel een heel tof huis met kleine zitjes in ronde patio’s die ook weer uit het lava gehakt waren. Echt een droomhuis zei Gijs, zo wilde hij later ook wel wonen.
Na het bezoek aan het huis besloten we om nog even naar Costa Teguise te rijden, een badplaats aan de oostkant, niet ver van het huis. De filosofie van Cesar Manrique is daar niet helemaal gelukt. Hij had zich er wel mee bemoeid lazen we later maar hij was er zelf ook niet zo over te spreken. Echt weer zo’n enorme hotelhel. We dronken nog een laatste cocktail bij een surfbar voordat we terugvlogen naar Nederland waar het enorm kutweer was. ‘s Nachts om half 1 met keiharde regen terug vanuit Brussel over die fantastische Belgische wegen is geen aanrader. Maar het was wel weer een heerlijke vakantie, volgend jaar een ander eiland en geen All Inclusive meer.